Sezsizlik

Ev sessiz...
Hani hep bir koşturmacanın yaşandığı, bol gürültülü patırtılı, onlarca oyuncağın üzerinden onlara basmadan, parmak ucunda yürüme savaşı verirken, offf biraz sessizlik biraz düzen diyen ben, şimdi niye böyleyim...
Uyuyor şimdi... Benim yanımda değil, sevdiğim, canından koptuğum annemin yanında mis kokulum...İki canım şimdi sarılıp birbirlerine koklaşarak uyuyorlar.
Eeee yanlızsın dinle kafanı! Sessizliğin tadını çıkar!
Olmuyor işte...Bu sessizlik canımı acıtıyor.Yan odadan nefesinin sesini duyamamak bir eksiklikmiş benim için...
Gürültü patırtı, dağınıklık hiç eksik olmasın hep yanımda olsun, kokusu burnumda uzakta olmasın, uyurken nefesi yanağıma dokunsun minik öpüşleri gibi...Şimdi uyuma zamanı sessizce...Yarın sabah bol neşe kahkaha ve sevgiye uyanana dek:)