Bekliyorum... Huzursuz, korku içinde...Karnıma ağrılar giriyor...Beynimin içinde yüzlerce bıçak saplanmış gibi...Yine de bir umut bekliyorum...Özgürlüğümü!

Balonlarımızı aldık Efe nin okuldaki doğum günü partisine gidiyoruz...

Sezsizlik

Ev sessiz...
Hani hep bir koşturmacanın yaşandığı, bol gürültülü patırtılı, onlarca oyuncağın üzerinden onlara basmadan, parmak ucunda yürüme savaşı verirken, offf biraz sessizlik biraz düzen diyen ben, şimdi niye böyleyim...
Uyuyor şimdi... Benim yanımda değil, sevdiğim, canından koptuğum annemin yanında mis kokulum...İki canım şimdi sarılıp birbirlerine koklaşarak uyuyorlar.
Eeee yanlızsın dinle kafanı! Sessizliğin tadını çıkar!
Olmuyor işte...Bu sessizlik canımı acıtıyor.Yan odadan nefesinin sesini duyamamak bir eksiklikmiş benim için...
Gürültü patırtı, dağınıklık hiç eksik olmasın hep yanımda olsun, kokusu burnumda uzakta olmasın, uyurken nefesi yanağıma dokunsun minik öpüşleri gibi...Şimdi uyuma zamanı sessizce...Yarın sabah bol neşe kahkaha ve sevgiye uyanana dek:)

....

İnsanın hayatında geriye dönüp baktığında hatırlamak istemediği günler vardır ya işte öyle bir gündeyim bugün.
Yorgun, kolum kanadım kırık, içim yanıyor ama dışım buz.Sabırla beklemekteyim bu zorlukların bitmesini ama hiç bitmeyecekmiş gibi hep benimle sağımda solumda bazen aynanın yansımasında bazen rüyalarımda...
Sadece bugünle sınırlı değildi ki mutsuzluğum niye isyanım bugüne!!! Hayatımda hiçbirşey benim istediğim gibi olmadı ki... Birileri nasıl istiyorsa karşımdakine ne uygunsa hayatım o yönde gitmedimi? Kendimi unutalı çok uzun zaman olmuş aslında...